فرق کتون با کربونیل

کتون ها در واقع جزو یکی از زیر مجموعه گروه کربونیل ها هستند.

ساده‌ترین گروه کربونیل از پیوند دوگانه کربن - اکسیژن تشکیل شده است.

گروه کربونیل نقش مهمی در تشکیل آلدئیدها ، کتون ها و کربوکسیلیک ها ایفا می کند.

موقعیت مکانی پیوند کربن - اکسیژن ، خواص فیزیکی و شیمیایی ترکیبات زیر شاخه گروه کربونیل ها را تعیین می کند.

دیگر زیر مجموعه‌های گروه کربونیل ها در ساختار خود علاوه بر پیوند دوگانه کربن -‌ اکسیژن می توانند اتمهای دیگری مثل نیتروژن ، گوگرد و کلر داشته باشند.

هر چقدر گروه آلکیلی کربونیل بزرگتر باشد خواص کووالانسی و رزونانسی آن کمتر خواهد شد و تمایل به یک فرم دی هیدرال شدن در آن بیشتر می شود.

دیگر کربونیل های آلی اوره و کربامات هستند. 

مشتقات کلر یعنی کلریدهای آسیل  و فسژن ، استرهای کربنات ، تیواسترها ، لاکتون ، لاکتام ، هیدروکسیم ها و ایزوسیانات ها.

نمونه هایی از ترکیبات کربنیک معدنی، دی اکسید کربن و کربونیل سولفید است.

همچنین ترکیبات ایمید ها که از کربوکسیلیک اسید مشتق شده ، نمونه ای از ترکیبات نیتروژن دار گروه کربونیل ها هستند.

در واکنش اشمیت ، ترکیبات لاکتام از واکنش کتون های حلقوی و اسید هیدرازوئیک تشکیل می شوند.

سیکلوهگزانون با اسید هیدرازوئیک، ε-کاپرولاکتوم را تشکیل می دهد ، که پس از درمان با اسید اضافی ، کاردیازول ، محرک قلب را تشکیل می دهد.

اسیدهای هیدروکسامیک
معمولاً از استرها یا کلریدهای اسیدی توسط واکنش با نمک های هیدروکسی آمین تهیه می شوند .
برای سنتز اسید بنزو هیدروکسامیک 
 ( C6H5 - C(=O)-NH-OH) یا Ph -C(=O)-NH-OH
( که در آن Ph گروه فنیل است)

معادله کلی این است: 
C6H5 - C (=O)O-CH3 + NH2OH → C 6 H 5 -C ( = O) -NH-OH + CH3OH

اسیدهای هیدروکسامیک همچنین می‌توانند از آلدهیدها و N -sulfonyl hydroxylamine از طریق واکنش Angeli-Rimini سنتز شوند.

کربنات های آلی از نمک های کربنات معدنی تهیه نمی‌شوند.
دو مسیر اصلی برای رسیدن به استرهای کربناته انجام می شود :
واکنش یک الکل (یا فنل) با فسژن (فسژناسیون) و واکنش یک الکل با مونوکسید کربن و یک اکسید کننده (کربونیلاسیون اکسیداتیو).

سایر استرهای کربناته ممکن است متعاقباً با ترانس استریفیکاسیون تهیه شوند.

در اصل استرهای کربنات را می توان با تراکم مستقیم متانول و دی اکسید کربن تهیه کرد .
با این حال واکنش از نظر ترمودینامیکی نامطلوب است.

می توان از یک غشای انتخابی برای جدا کردن آب از مخلوط واکنش و افزایش بازده استفاده کرد.

آسیل کلریدها به دلیل عدم توانایی تشکیل پیوندهای هیدروژنی ، نقطه جوش و ذوب کمتری نسبت به اسیدهای کربوکسیلیک مشابه دارند . به عنوان مثال، اسید استیک در دمای 118 درجه سانتیگراد، در حالی که استیل کلرید در دمای 51 درجه سانتیگراد می جوشد.

مانند بسیاری از ترکیبات کربونیل ، طیف سنجی مادون قرمز نواری نزدیک به 1750cm-¹ را نشان می دهد .

ساده ترین آسیل کلرید پایدار استیل کلرید است. فرمیل کلرید در دمای اتاق پایدار نیست ، اگرچه می توان آن را در دمای -60 درجه سانتیگراد یا کمتر تهیه کرد.

آسیل کلریدها هیدرولیز می شوند (با آب واکنش می دهند) تا کربوکسیلیک اسید و اسید هیدروکلریک مربوطه را تشکیل دهند :
RCOCl+H2O⟶RCOOH+HCl

در شیمی آلی ، تیواسترها  ترکیبات آلی گوگردی با ساختار مولکولی R-C(=O)-S-R' هستند . 
آنها مشابه استرهای کربوکسیلات هستند ( R-C(=O)-O-R' ) با گوگرد موجود در تیواستر که جایگزین اکسیژن در استر کربوکسیلات می شود ، همانطور که از پیشوند thio- دلالت دارد .

آنها محصول استری شدن یک اسید کربوکسیلیک ( R-C(=O)-O-H ) با یک تیول ( R'-S-H ) هستند.

در بیوشیمی ، شناخته شده ترین تیو استرها مشتقات کوآنزیم A هستند ، به عنوان مثال، استیل کوآ .

که  R و R' نشان دهنده گروه های ارگانیل یا H در مورد R هستند.ر